เชื่อในพรหมลิขิตมั้ย??

ถ้าไม่.. แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้เรามาพบกับคนอีกหลายคนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน
ถ้าไม่.. แล้วอะไรล่ะที่ทำให้เราถูกชะตาจนเรียกคนๆนั้นว่า “เพื่อน”
......เพื่อน..... คนๆนึงที่ครั้งนึงก็เป็นได้แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง
เวลา ผ่าน เวลา คนแปลกหน้าคนนั้นก็กลับกลายมาเป็นคนที่เรา “ไว้ใจ”
......เพื่อน..... คนที่พร้อมอยู่กับเราเสมอๆ ไม่ว่า สุข ทุกข์ เหงา เศร้า
......เพื่อน..... คนที่พร้อมแชร์ความรู้สึกต่างๆโดยไม่เคยเอ่ยปากว่า “ ถ้าทำอย่างนั้นแล้วฉันจะได้อะไร ”
......เพื่อน..... คนที่ไม่เคยสนใจว่าเราจะหน้าตาดี มีสกุล ร่ำรวย ยากจน สูง ต่ำ ดำ ขาว หรือไม่
......เพื่อน..... คนที่ไม่เคยเสแสร้ง แกล้งทำ
.......แต่...... เพื่อนตาย หายากเหลือเกิน
เรามองด้วยตาเปล่าไม่ได้ ว่า คนๆนี้เป็นเพื่อนตายของเราหรือไม่
เรามองด้วยตาเปล่าไม่ได้ว่าคนๆนี้ เป็นคนที่พร้อมจะเคียงข้างเราเสมอไปมั้ย
เรามองด้วยตาเปล่าไม่ได้ว่าคนๆนี้จริงใจกับเราแค่ไหน
ทั้งหมดนี้ เราใช้ “ ตา ” มองไม่เห็น
.......แต่...... ทั้งหมดนี้เราใช้ “ ใจ ” มองเห็นได้
เมื่อบทความ ล่วงเลยมาถึงตอนนี้ คุณล่ะ ?
ใช้ตามองเพื่อน หรือใช้ใจมองเพื่อน
เราบอกไม่ได้ว่าคนๆไหนดี ไม่ดี จนกว่า...
เราจะมีโอกาส รู้จัก กับคนๆนั้น แล้วใช้ใจของเราสัมผัส
การคบใครสักคน คบเพียงกายก็ไร้ประโยชน์
แต่ การคบใครสักคน จำเป็นต้องคบกันด้วย ใจ
คุณว่าจริงมั๊ย ???

ตกลงคือพรหมลิขิตใช่มั้ย ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น

ตกลงให้เรารักกันใช่มั้ย อย่างนั้นขอได้มั้ย

โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก

ให้เรารักกันเนิ่นนานถึงจนวันตาย..ชั้นขอได้มั้ย??